Voor NRC besprak ik een ruime selectie uit Robert Desnos’ kinderliedjes, verschenen onder de titel Veertig melodiertjes en meloblommekes en vertaald door Robbert-Jan Henkes.
Een gedicht vertalen is nooit een sinecure, maar een opgewekt en toch wel verraderlijk eenvoudig liedje lijkt me schier onmogelijk. Naar de letter kan niet, dan blijft er bitter weinig over, maar met een al te vrije vertolking is de geest uit de fles, al zou dat in Desnos’ geval wel weer passend zijn, aangezien zijn poëzie, zoals bij alle surrealisten, aaneenhangt van spoken, dromen en wanen. Zoals curieus samengevat in deze regel uit een eerder gedicht: „Ik heb zo vaak van jou gedroomd dat je je werkelijkheid verliest.”
Geef een reactie