Op het balkon geniet ik van de tegelwippende zon
en merk ik de flat van mijn laatste grote liefde op.
Moet nog checken of dat klopt.
Liever scrolt de eenzame cowboy door feeds,
want reputatie boven realiteit.
Mijn streefgewicht is Henry Cavill boven op me,
maar hij mocht er ook zijn en was er,
als Dubai,
vloervullend in een eindeloze lus van voorspel,
oftewel: jij en ik lekker in de valstrik.
God kreeg een goede show van twee ruige dromers te zien.
Zijn oksel was mijn vape, de andere bracht me verder op gang.
Ik was zijn Swiftie, als hij dat had gewild.
Op onze knieën voor de mazen in de wet van ons lichaam,
tot er geen ons meer was. Jouw schuld, mijn dikke bult.
Grote-grote liefde droogt niet op,
want onderhoud is voor altijd.
Ik gebruik je nog niet zo lang,
het irriteert zowel mij als het gedicht,
waarin je huurvrij leeft. Jij bent alles
en in alles zie ik jou terug: fatbikes met lekke band,
rijpe perzik, nog niet geretourneerde pakketjes,
inhammen van mannen en andere aanvliegroutes.
Ik mis calls omdat ik aan je denk.
Ik multitask me suf, maar kan me niet optrekken
aan de dankbaarheid deze presentatie te mogen geven,
want mijn wereld is een ruige dromer verloren.
Ik stop halve nachtmerries in mijn mond,
zit vast in het verkeer van openstaande tabbladen.
Het is een vermoeiende nacht,
maar regelmatig schrijven helpt,
want grenzen willen zich getrokken zien.
Ik laat me ongecontroleerd uitbranden in liefde
en ontfutsel je de afstand tot mij.
Moet nog checken of dat klopt,
want spiegels bedriegen over afstand.
Ik ben weer op dat balkon, zit erbij
als een day after die lang duurt, zoals een baan.
En een baan is leuk, maar elke dag?
Voorgedragen tijdens de Nacht van de Poëzie 2026.
Geef een reactie