Er is in Gent een helft van een tweeling naar mij vernoemd.
Kijk, dan sta je ergens voor. Het andere kind heet Marijn,
zo heet een toekomstige ex van mij ook.
Het voegt nog meer charme aan ons toe.
Je kind naar mij vernoemen is geloven in morgen.
Een tuin aanleggen, marcheren zonder reden,
subconscious commitment to denim, allemaal
geloven in morgen. Ik geloof in morgen na het zien van
Alexander Skarsgårds ochtendroutine. Emotionele binnenwereld
gelooft in morgen, wanneer we
de pijnpunten en hoofdpijndossiers opnieuw doornemen.
Een man in zijn herfst duurt lang, maar gelooft in morgen.
Niet als een varken eten op een eerste date,
niet immuun zijn voor propaganda.
Ik praat met de wind alsof ik tegen de wind in pies.
Ik eet je brood en spreek je woord oftewel ik kwijl mezelf onder.
Ik stoptober geen enkele maand van het jaar, ik vlieg uit de bocht
van voorspelbaarheid. Dat is hoe ik deze zomer in twintig kaders krijg
met ertussen allemaal herinneringen waarin waarheid begraven ligt.
De waarheid brandt door alles heen.
De waarheid doet alles voor het thuisfront.
De waarheid in het omgespitte bed. Sinds kort
ben ik
als ik dat al was
niet meer de enige Obe
in Utrecht. Het hoe en wat moet ik nog researchen.
Tot die tijd: gekke selfies in de sportschool.
Dit gedicht verscheen in De Gids (6/2025).
Geef een reactie