Ik mis de manier waarop ik de wereld zag voordat ik er te veel van wist.
Ik bedoel geen nieuw kinderboek.
Ik mis je enorm.
Ik zie je overal lopen, maar je bent ongevoelig voor diefstal,
je bent onhandelbaar als een kweepeer. Ik kreeg er vier van een minnaar en
aan de voorraad lijkt geen einde te komen. Het eten van kweepeer vult je mond
met kweepeer. Een deepfake met jouw gezicht zien
is jouw gezicht herinneren, omgord met het loon der zonde.
Wie zou er niet het badwater opdrinken!
Hoe vind ik je in de massa is kassa?
Je draagt een pet met opschrift.
Blasé realist.
Bad boy’s toy.
Inshallah.
Doing the least.
Balding under this cap.
Hij moet eruitzien alsof ik hem kan repareren, want ja, ik kan hem repareren
met betrouwbare, milieuvriendelijke en gemakkelijk te verwerken materialen,
totdat hij net zo lang meegaat als een gebouw.
In zijn oksel bouw ik een nest
waar we uren per dag doorbrengen met scrollen
en saaie wederopbouw.
Ik kan hem repareren, want wie ben je als je niet presteert?
Ik mis je enorm en als de liefde het niet oplost, dan het gedicht.
Petje af,
dan kus ik hem. Ik vul zijn mond met mij en mijn mond met hem.
Het is rouw en rouwvervoer,
want er is rouw en rouwvervoer. Ook het gewone leven verdient mooie taal
voor het mysterie van zijn huid en hanteerbaarheid.
De hunk is handig te dragen en vernietigt onzuivere trends als hot rodent summer
op een dag die ik vandaag wil noemen.
Dit gedicht verscheen in De Gids (6/2025)
Geef een reactie